2026.11.15__WIELICZKA_KRAKÓW[A4]__10km

Że na CAMINO nic nie dzieje się bez św. Jakuba to wiemy i często Wam o tym opowiadamy. Gdybyśmy napisali dzisiaj, że zaplanowaliśmy sobie cały dzień, to pewnie nie do końca zgodni byśmy byli w prawdzie.
Ale my ludzie, nie zdajemy sobie sprawy, że towarzyszy nam w każdej chwili jeszcze coś o czym nie zawsze post factum rozmyślamy i nad tym się zastanawiamy. To nazywa się GDYBY…

Przy jesiennej aurze (wiosennej również), osoby korzystające z komunikacji kolejowej (my zdecydowanie do tej grupy należymy) rzadko zastanawiają się, czy niepogoda, deszcz lub wiatr sprawią, że dany pociąg nie przyjedzie. Latem – tory się wyginają a zimą ściska mróz i jest wiele problemów tzw. zimowych.

Inaczej jesienią rzecz się ma, gdy po godzinie piątej rano na termometrze jest minus pięć stopni Celsjusza a pielgrzymi stoją na dworcu kolejowym i nasłuchują komunikatów peronowych. Z pięciominutowym „poślizgiem” (pasuje to określenie do dzisiejszego lodowiska na torach) skorzystaliśmy z pierwszego dzisiaj pociągu – Kolei Śląskich, który nas zawiózł do Katowic. Celowo pojechaliśmy wcześniejszym pociągiem i w nagrodę dostaliśmy 45 minut spaceru po holu dworcowym. Ciepło i cicho – to dobry klimat na poranną przechadzkę.

Kilka minut przed godziną siódmą, wsiedliśmy do pociągu – tym razem przewoźnikiem było POLREGIO – z destynacją do Krakowa Głównego i okazało się, że wyjechaliśmy … trzynaście minut później, niż przewidywał rozkład. Oczywiście zły mróz był powodem spóźnień innych, ważniejszych pociągów i nasza jednostka musiała część spóźnialskich przepuścić. Niby tylko godzina jazdy ale do Krakowa Głównego nasze opóźnienie się podwoiło (!) i nie mieliśmy już szans przesiąść się na zaplanowany przez nas pociąg do Wieliczki.

Chwała Bogu i Kolejom Małopolskim, że linia Kraków Lotnisko – Wieliczka Rynek obsługiwana jest co 30 minut, więc nie czekając zbyt długo wsiedliśmy w następny, rozkładowo spóźniony raptem o 3 minuty, małopolski pociąg.

I tu wchodzi w nasz niedzielny grafik towarzysz „gdyby”.

Z powodu dotarcia do celu innym pociągiem niż planowaliśmy, nie udaliśmy się od razu do wielickiego Sanktuarium Matki Bożej Łaskawej, tylko podążyliśmy na miejscowy rynek, by przejść się – ku naszemu zdziwieniu – innym szlakiem caminowym, niż do tej pory wędrowaliśmy. Zmianę tą odkryliśmy niedawno i ku naszemu zaskoczeniu, kieruje ona pielgrzymów tam, gdzie dzisiaj zamierzaliśmy się udać, czyli pod klasztor Franciszkanów.

Ale tuż za rynkiem zajrzeliśmy najpierw do kościoła św. Klemensa, papieża i męczennika, bo słychać było na zewnątrz, że msza święta ma się ku końcowi. A że trafiliśmy na ogłoszenia parafialne, to dowiedzieliśmy się z nich, że czeka nas nie lada – kościelna … okazja.

Wczoraj, metropolita krakowski, przewodniczył w obrzędzie konsekracji ołtarza głównego w tej wielickiej świątyni.
Podobno, aż jedenaście lat ołtarz w prezbiterium oczekiwał na taką konsekrację a dodatkowej powagi temu miejscu dodał fakt, że „w ołtarzu umieszczono relikwie św. Klemensa I wraz z dokumentem potwierdzającym ich autentyczność” – czytamy w internecie.

„Relikwie wraz z dokumentem potwierdzającym ich autentyczność znajdowały się w jednym z lokali pod Wiedniem. Natrafił na nie nieżyjący już Polak, Władysław Owca, podczas prac remontowych w mieszkaniu przeznaczonym do likwidacji.
Znalazca przywiózł relikwie do kraju, gdzie początkowo trafiły do parafii na krakowskich Bielanach. Następnie zostały przekazane do parafii Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski na krakowskiej Woli Justowskiej.

Z Woli Justowskiej relikwie trafiły ostatecznie do wspólnoty parafialnej pw. św. Klemensa w Wieliczce.” [ekai.pl]

Ta parafialna uroczystość sprawiła, że po niedzielnych mszach świętych, parafianie i wierni obecni w kościele mieli bardzo rzadką okazję aby samemu dojść do ołtarza pańskiego i go osobiście ucałować (lub dotknąć).
Pierwszy raz dostąpiliśmy takiej okazji, ale już wiecie…że „camino” i „gdyby”.
Duet zaskakujący !

Droga jakubowa zaprowadziła nas do miejsca, do którego wybraliśmy się w ramach naszego sanktuaryjnego projektu, czyli jak już wspomnieliśmy, do wielickiej Matki Bożej Łaskawej.

Kościół pw. Stygmatów św. Franciszka z Asyżu  (zbudowany w latach 1624-1626) to samo w sobie wyjątkowe miejsce – łącznie z kaplicą Porcjunkuli stanowią wyjątkowy komplet, który polecamy każdemu, kto w Wieliczce będzie lub przez nią będzie pielgrzymował.

A obraz – jak czytamy w różnych źródłach, jest starszy od świątyni :

„Wizerunek został namalowany prawdopodobnie przed 1609 r. (lub w XVI w.), w manierze barokowej, tzw. tłustą temperą na cienkiej płycie piaskowca, pochodzącej ze złoża myślenicko-dobczyckiego o wymiarach 62 x 86 cm i grubości 30 mm. Namalowany został przez anonimowego artystę szkoły włoskiej.

Tradycja mówi, że namalowany na kamiennej płycie obraz Matki Bożej z Dzieciątkiem, przed przybyciem reformatów, znajdował się w przydrożnej kaplicy pw. św. Antoniego Padewskiego, górniczego patrona, stojącego na terenie dzisiejszego klasztoru. Mieli go przywieść do Wieliczki kupcy z Włoch lub z Bałkanów. Po wzniesieniu kościoła obraz ten, podobnie jak wizerunek św. Antoniego, został zabrany do świątyni (od 1623). Obraz pierwotnie znajdował się w ołtarzu Matki Boskiej w nawie głównej. Obecnie jest umieszczony w kaplicy Matki Boskiej Łaskawej (budowę rozpoczęto w 1988 r. z zamysłem umieszczenia w niej obrazu).

Trudno ustalić informacje obrazu i jego kultu w XVI i XVII w., gdyż pierwotna kronika klasztorna spłonęła w 1718 r. podczas pożaru klasztoru. Podczas prac konserwatorskich w 1976 roku odkryto litery „A D” oraz datę „1678”, która według badaczy odnosi się do pierwszej konserwacji wizerunku Madonny Wielickiej…” [pl.wikipedia.org]

Przez Kosowice i kościół św. Marii Magdaleny oraz niewielkie Rajsko, dotarliśmy do krakowskiej dzielnicy Kurdwanów, gdzie po przejściu nad autostradą A4 podziękowaliśmy naszemu Patronowi za opiekę i udaliśmy się w kierunku stacji Kraków Płaszów.
Po drodze – pomiędzy dzielnicami Kurdwanów i Podgórze Duchackie – nawiedziliśmy jeszcze kościół Podwyższenia Krzyża Świętego.

„Historia Parafii Podwyższenia Krzyża Świętego na osiedlu Kraków Kurdwanów rozpoczęła się w roku 1984. Osiedle administracyjnie należało do Parafii Wróblowice, natomiast opiekę duszpasterską nad przybywającymi z różnych stron Polski mieszkańcami sprawował od 1983 roku ks. proboszcz Parafii Najświętszego Serca Pana Jezusa w Łagiewnikach. (…)
4 kwietnia 1985 roku o godz. 16, w Wielki Piątek, poświęcony i postawiony został krzyż na placu pod budowę kościoła. Nowo poświęcony krzyż postawił Kazimierz Sroka, który 30 lat przepracował w kopalni węgla kamiennego, a później przy budowie, zwłaszcza domu parafialnego, przepracował wiele miesięcy. W Wielką Sobotę pod krzyżem miało miejsce poświęcenie pokarmów.”

Dodajmy, jeszcze że :
„17 listopada 2003 roku wstawiono mensę ołtarzową. Mensa jest wykonana z grysu marmurowego i białego cementu. Waży ponad 900 kg. Były poważne problemy z umieszczeniem jej na właściwym miejscu. Zajęła się tym specjalna ekipa z odpowiednimi podnośnikami i suwnicą. Pod mensą, na pamiątkę dla przyszłych pokoleń, umieszczono następujące przedmioty: najnowszy numer biuletynu parafialnego „Na Górce”, kamyk z Wieczernika w Jerozolimie, kamyk z Betlejem, krzyż z drzewa oliwkowego poświęcony w Bazylice Grobu Pana Jezusa, kamyk z Sahary, kawałek rafy z Atlantyku, kamyk z Wezuwiusza, różaniec wykonany przez bezrobotnego, trzy polskie pozłacane monety dwuzłotowe. W mensie umieszczono kamyk z Golgoty, przywieziony w 1995 r. przez Andrzeja Bombika, tutejszego zacnego parafianina. Dołączone pismo potwierdza autentyczność relikwii.” [parafiakurdwanow.pl]

Za dwa dni rocznica tego wydarzenia.
Przecież nie planowaliśmy dzisiaj nawiedzenia tej świątyni.

Krótko podsumowując, „GDYBY” nie spóźniony pociąg do Wieliczki, to nie bylibyśmy świadkami ważnego wydarzenia w kościele św. Klemensa a i plan wędrówkowy na powrotny pociąg mógłby wtedy być zupełnie inny i nie wiedzielibyśmy nawet, że byliśmy na Kurdwanowie.

BUEN CAMINO !

Dodaj komentarz