Gdy podczas zeszłorocznego święta Odzyskania Niepodległości byliśmy w Tarnowskich Górach, nawiedziliśmy świątynię śś.Piotra i Pawła biorąc udział w uroczystej, odświętnej mszy świętej upamiętniającej ten wyjątkowy dla Polski i Polaków, dzień.
Górnośląski Klub Przyjaciół Camino również w tym roku zaprosił swoich sympatyków i pielgrzymów do tego miasta i tego samego kościoła. Można by zapytać, czy nie mieli innego pomysłu na listopadowe świętowanie?
Fakt, że warto co roku uczestniczyć w miejskich i kościelnych wydarzeniach nie podlega żadnej dyskusji ale było jeszcze drugie dno, tego miejsca i czasu.
Jeśli sobie przypomnicie ubiegłoroczny wpis … to napisaliśmy tak :
„Będzie jeszcze okazja powiedzieć coś o tej tarnogórskiej świątyni – w przyszłym roku – kiedy to może dojdzie do skutku przejście caminowe z bobrownickiego Wymysłowa do tarnogórskich Rept. Wytyczona i oznakowana nitka szlakowa, która ma być alternatywną odnogą głównego szlaku Drogi Królewskiej VIA REGIA. Dzisiaj mieliśmy możliwość przejścia niewielkim, dwukilometrowym odcinkiem, który miejscowo oznakowany jest już odpowiednimi, czyli białymi muszelkami św. Jakuba.”
No i trzeba go w tym momencie z lekka zweryfikować.
Alternatywną Drogę jakubową rozpoczynającą się w Wymysłowie już zdążyliśmy tej jesieni napocząć, przechodząc przez świerklański park i – w naszym przypadku – kończąc przy Pałacu Donnesmarcków i w kościele NSPJ w Nakle Śląskim.
Dzisiaj więc, zaplanowano przejście dalszym fragmentem Drogi do Rept Śląskich, gdzie można wejść na główny szlak Drogi Królewskiej VIA REGIA.
Jeśli macie ochotę na świąteczny spacer to zapraszamy i zachęcamy – chodźcie z nami.
Opis kościoła w Tarnowskich Górach uzupełnimy jeszcze o poniższą notę charakterystyki :
„Współczesny kształt nadały świątyni przebudowy z połowy XIX i początku XX wieku. Najstarszymi częściami są wieża i nawa. W 1798 roku osadzono na wieży późnobarokowy hełm. XIX-wieczna rozbudowa dodała transept i prezbiterium oraz stylizację neoromańską, widoczną chociażby w postaci fryzu arkadowego czy półkoliście zwieńczonych okien, a także kasetonowego stropu w środku. Wewnątrz kościoła św. św. Piotra i Pawła uwagę zwraca późnobarokowa kaplica św. Barbary, dobudowana w latach 1723-24, z obrazem świętej wykonanym przez Johannesa Bochenka. Ponadto znajdziemy tutaj malowidła XVIII- i XIX-wieczne. Ciekawe są renesansowe epitafia (żałobne tablice) Ulricha Pogrela i Magdaleny Janiczkówny, z inskrypcjami w języku polskim.” [slaskie.travel]
Po uroczystej mszy świętej, grupa pielgrzymów i sympatyków Dróg św. Jakuba udała się w kierunku cmentarza św. Anny, na którym stoi „barokowa świątynia cmentarna z XVII wieku, wpisana do rejestru zabytków. Zbudowana została w latach 1617-1619 jako ewangelicki kościół pogrzebowy. Po przejęciu przez katolików w roku 1653 stała się miejscem kultu i spoczynku zmarłych.”
Już przy poprzedniej (ubiegłorocznej) wizycie na tym cmentarzu szukając informacji o tym kościele, doczytaliśmy, że pierwotne wezwanie kościoła było związane z naszym patronem św. Jakubem (Jakobskirche) ale i … jednym z fundatorów tej budowli, czyli burmistrzem Jakubem Gruzełką.
Jednak dzisiaj nie ten cmentarz był w kręgu zainteresowanie górnośląskich pielgrzymów. Kilka minut dalej przy cmentarzu komunalnym i św. Józefa, zatrzymaliśmy się przy grobach Tych, co walczyli i zginęli za to, byśmy mogli żyć w pięknym, spokojnym i niepodległym kraju.
Także, za walczących w wojnach światowych „za wolność Naszą i Waszą !”
Trasa muszelkowa, znakowana na biało (dla przypomnienia, tak znakujemy drogi alternatywne) poprowadziła nas do dzielnicy Tarnowskich Gór, czyli do Starych Tarnowic, gdzie stoją dwa kościoły św. Marcina.
STARE TARNOWICE – „wzmianka o Tarnowicach (jednak o kwestionowanej datacji) pochodzi z 1251 roku. Późniejsze wzmianki pochodzą z początku XIV wieku, kiedy właścicielem osady był Adam de Tarnowice, występujący jako świadek w dokumentach między 1310 a 1351 rokiem. Później wsią władał Święcisław, członek dworu księcia oleśnickiego Konrada II, wyznaczony w 1369 roku jako rozjemca przy sporze o podział księstwa bytomskiego.”
Nas dzisiaj interesował zdecydowanie ten starszy.
„Stary kościół pw. św. Marcina jest najstarszą istniejącą świątynią na terenie miasta Tarnowskie Góry i jednym z najstarszych zabytków województwa śląskiego. Historia świątyni zaświadcza o duchowej kulturze mieszkańców Śląska na przestrzeni sześciu wieków.” – dowiedzieliśmy się od Pani Przewodniczki, która oprowadziła nas dość szczegółowo po tej „marcinowej” świątyni.
Kościołem tym jak i innymi zabytkami w tej okolicy opiekuje się „Stowarzyszenie Dziedzictwo” którego działalność opisana jest na stronie internetowej : https://sdziedzictwo.pl/ i na której można znaleźć wiele informacji historycznych, również o tym, starym kościele św. Marcina.
„W Tarnowicach już przed 1400 r. wybudowany został kościół filialny macierzystej parafii św. Mikołaja w Reptach, który później stał się kościołem parafialnym. W 1400 r. wybudowano wieżę, na której umieszczono dwa dzwony. Pierwotnie świątynia składała się z wieży, prostokątnej nawy, prezbiterium oraz zakrystii i kruchty. Kościół nawiązywał do wzorów gotyckich, a jej fundatorem był prawdopodobnie ówczesny właściciel wsi – rycerz Sambor de Tarnowicz. Parafia pod wezwaniem św. Marcina z Tours, Biskupa i Wyznawcy w Tarnowicach (Starych) została ustanowiona w 1415 r. przez biskupa krakowskiego Wojciecha Jastrzębca.”
„Obecny kształt kościoła to efekt barokowej przebudowy dokonanej w 1707 roku. Jej inicjatorami byli miejscowi dziedzice: rodzeństwo Wacław i Anna Felicjana Ohm –Januszewscy oraz małżonek Anny – Kaspar Hunter de Grandon. W tym czasie prezbiterium kościoła zostało powiększone, wykonano nowe trójścienne zamknięcie ze strony wschodniej. Zbudowano ceglane sklepienie kolebkowe z lunetami i zgodnie z wolą ozdobiono je wspaniałymi polichromiami, które podziwiać możemy do dziś. Przedstawiają one wizerunki świętych oraz sceny z życia św. Marcina. Kolejną rozbudowę kościoła zainicjowano w połowie XVIII wieku.”
Pięknie dziękujemy za ten ciekawy, historyczny wykład o kościele, który już nie raz chcieliśmy w środku zobaczyć.
Po drugiej stronie stoi nowszy kościół pod tym samym wezwaniem i z pewnością znajdziemy jakiś wolny dzień by i ten kościół nawiedzić i Wam o nim opowiedzieć.
Kilkaset metrów od kościoła, znajduje się Park Repecki, ze znanymi szybami Sztolni Czarnego Pstrąga (Szyb Ewa, Szyb Sylwester), ze znanym szeroko w Polsce Górnośląskim Centrum Rehabilitacyjnym a także działającym w nim Salezjańskim Domem Zakonnym. My zatrzymaliśmy się na posiłek i gorącą herbatę przy zajeździe „Leśniczówka” gdzie – przy takiej jesiennej pogodzie jak dzisiaj – można było spędzić tą przerwę na zewnątrz, korzystając np. z towarzystwa koni.
Gdy doszliśmy – docelowo – do głównego szlaku Królewskiej Drogi VIA REGIA, ponownie weszliśmy na cmentarz, gdzie zapaliliśmy znicz pamięci na grobie Mikołaja Krzemienia o którym dzisiaj dowiedzieliśmy się kilku informacji.
„Spacerując wokół kościoła św. Mikołaja w Tarnowskich Górach – Reptach Śląskich, na przykościelnym cmentarzu stoi grób, w którym spoczął Powstaniec Śląski – Mikołaj Krzemień. Poległ on w dniu 15 maja 1921 roku pod Gogolinem, w III Powstaniu Śląskim, a za swoje zasługi został odznaczony Krzyżem Walecznych. Na stronie internetowej „stolarzowice.info” możemy dodatkowo przeczytać, że był on sanitariuszem pochodzącym z Górnik – obecnej dzielnicy Bytomia i uczestniczył także w I wojnie światowej, lecz służył wtedy w armii niemieckiej.” [straznicyczasu.pl]
W Reptach Śląskich pożegnaliśmy się z pielgrzymami i przez znany i piękny jesienią, usłany jesiennymi liśćmi i oświetlony zachodzącym słońcem rezerwat „Segiet”, dotarliśmy do bytomskiej dzielnicy Stroszek, skąd tramwajem komunikacji metropolitalnej powróciliśmy do swojego miejsca zamieszkania.
Piękne CAMINO i DZIEŃ ODZYSKANIA NIEPODLEGŁOŚCI też mogą ze sobą wyjątkowo współgrać.
DZIĘKUJEMY za tą świąteczną wędrówkę.
BUEN CAMINO !
